Prawo gospodarcze prywatne – gałąź prawa prywatnego, regulująca stosunki prawne pomiędzy uczestnikami obrotu gospodarczego (majątkowe stosunki gospodarcze). Normy tej gałęzi prawa opierają się na zasadzie wzajemnej autonomiczności i równorzędności podmiotów.
Charakterystyka Prawo gospodarcze prywatne opiera się na dwóch zasadniczych kryteriach: podmiotowym – reguluje stosunki prawne z udziałem przedsiębiorców, przedmiotowo-funkcjonalnym – reguluje stosunki majątkowe w obrocie gospodarczym za pomocą metody cywilnoprawnej.
Działalność gospodarcza, polegająca na produkcji dóbr i świadczeniu usług, aby być przedmiotem prawa gospodarczego prywatnego powinna odznaczać się następującymi cechami: zaspokajać potrzeby osób trzecich (a nie osoby prowadzącej działalność) być prowadzona w sposób zawodowy, profesjonalny być prowadzona w sposób stały (a nie okazjonalny ani uboczny) być prowadzona w jednej z przewidzianych w tym celu form organizacyjno-prawnych (np. spółki komandytowej) mieć charakter zarobkowy (a nie charytatywny).
Dyscypliny wyspecjalizowane Głównymi kwestiami regulowanymi przez prawo gospodarcze prywatne są: ustrój i organizacja przedsiębiorców czynności handlowe prawo papierów wartościowych.