Skazany przez władze austriackie spędził kilka lat w lochach austriackich twierdz w Spielbergu i Kufsteinu. Ułaskawiony, został wysłany na internowanie do Lublany. Na początku lat czterdziestych powrócił do Zbydniowa. W 1846 r. został ponownie, tym razem na krótko, aresztowany pod zarzutem udziału w przygotowaniach powstańczych.
W czasie powstania styczniowego udzielał poparcia oddziałom partyzanckim formującym się w jego okolicy.
Był właścicielem majątków ziemskich Zbydniów i Radomyśl oraz agentem Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie (założonego w latach 1854/5), którego agentami było także wielu wybitnych Polaków.
Z małżeństwa z Zofią z Wierzbickich (1825–1900), córką Antoniego Wierzbickiego i Teresy z Błażowskich, miał ośmioro dzieci: 1) Julię Stefanię Horodyńską (1848–1870), 2) Bogusława Onufrego Teodora Horodyńskiego (1850–1896) żonatego z Antoniną Podleską, 3) Zbigniewa Leona Dominika Horodyńskiego (1851–1930) żonatego z Marią Innocentą Antonią Dominiką Podleską, 4) Stanisława Bolesława Emiliana Horodyńskiego (1852–1906) żonatego z Marią Frankowską, 5) Teresę Zofię Horodyńską (1855–1917) zamężną za Karolem Józefem Wiszniowskim (1848–1917), 6) Zofię Jadwigę Marię Horodyńską (1857–1879), 7) Onufrego Romana Piotra Horodyńskiego (1860-1924) żonatego z Olimpią Podleską (1865–1957) i 8) Jana Konstantego Witalisa