Wschodnia Jerozolima ( trb. Mizrach Jeruszalajim, , trl. Al-Quds aš-Šarqiyya, trb. Al-Kuds asz-Szarkijja) – północno-wschodnia i wschodnia część Jerozolimy, która podczas wojny izraelsko-arabskiej (1948) została zajęta przez Jordańczyków, a podczas wojny sześciodniowej (1967) zajęta przez Izraelczyków; obejmuje obszar Starego Miasta z najświętszymi miejscami judaizmu, chrześcijaństwa i islamu.
Po 1967 r. obszar Wschodniej Jerozolimy został włączony do obszaru administracyjnego Jerozolimy. Przed 1967 r. Wschodnia Jerozolima zajmowała powierzchnię około 6,4 km², obecnie, po rozszerzeniu obszaru osiedli podmiejskich, zajmuje powierzchnię około 70 km². mały|upright=2.2|Mapa Wschodniej Jerozolimy (2017)
Historia
29 listopada 1947 roku Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęło rezolucję nr 181 o podziale Mandatu Palestyny na dwa państwa: żydowskie i arabskie. Plan ONZ przewidywał utworzenie z Jerozolimy strefy międzynarodowej, która nie byłaby częścią żadnego państwa. Jednak podczas wojny izraelsko-arabskiej w 1948 walki objęły teren miasta, które w ten sposób zostało podzielone między walczące strony. Wschodnia Jerozolima została zajęta przez Jordańczyków, a Zachodnia Jerozolima przez Izraelczyków.