Pierwsza Olimpiada Robotnicza odbyła się we Frankfurcie nad Menem w Niemczech w 1925. Widzów było około 150 000. Rekord świata padł w sztafecie kobiet na 100 metrów. Letnią Olimpiadę Robotniczą poprzedziły zimowe igrzyska tego samego roku w Schreiberhau, w których uczestniczyło dwanaście delegacji narodowych. Druga Olimpiada Robotnicza odbyła się w Wiedniu w Austrii w 1931. W igrzyskach wzięło udział 80 000 sportowców, które zgromadziły około 250 000 widzów. Zawody były większe niż Igrzyska Olimpijskie w Los Angeles w 1932, zarówno pod względem liczby uczestników, jak i widzów. Zimowa Olimpiada Robotnicza odbyła się w Mürzzuschlag w Austrii w 1931. Podobnie jak impreza letnia, zimowa Olimpiada Robotnicza była większa (pod względem liczby uczestników i widzów) niż Olimpiada w Lake Placid w 1932 roku . Trzecia Olimpiada Robotnicza odbyła się w Antwerpii w Belgii w 1937. Po raz pierwszy organizacje spoza SASI mogły wysyłać delegatów. Wzięła w nim udział delegacja ze Związku Radzieckiego, która wygrała finał piłki nożnej. Około 50 000 osób oglądało ostatni dzień Olimpiady Robotniczej, a 200 000 wzięło udział w wiecu zamykającym.