Ponadto na przełomie 1188/9 mianowany został ‘naczelnikiem publicznego skarbu’ (proestos tou epi ton koinon chrematon koitonos, προεστὼς τοῦ έπὶ τῶν κοινῶν χρημάτων κοιτῶνος). Dalej, mianowany został megas logariastes (μέγας λογαριαστὴς) odpowiedzialnym za nadzór nad innymi urzędnikami finansowymi. W roku 1190/1191 mianowany został zwierzchnikiem najwyższego trybunału sądowego w cesarstwie (krites tou belou, κριτὴς τοῦ βέλου). Do połowy lat 90. wieku XII pełnił różne funkcje, związane z aparatem fiskalnym i administracyjnym oraz sądowym. Wreszcie, około roku 1195 mianowany został na urząd logothetes ton sekreton (λογοθέτης τῶν σεκρέτων), prerogatywą tego urzędnika było nadzorowanie całości publicznej administracji, a osoba go piastująca stała równocześnie na czele Senatu.
W 1204 roku został odwołany ze stanowiska namiestnika i wielkiego logotety przez niechętnego mu cesarza uzurpatora Aleksego V Murzuflosa. Przeżył zdobycie Konstantynopola przez krzyżowców, pożar własnego domu i powstanie Cesarstwa Łacińskiego na gruzach Cesarstwa Bizantyńskiego. Ze zdobytego przez łacinników miasta zbiegł, z rękopisem swej Historii, przy pomocy znajomego Wenecjanina, do Nicei, na dwór Teodora Laskarysa. Resztę życia spędził w Nicei zajmując się działalnością polityczną i pisarską. Zmarł ok. 1215/1216 roku.