Niewiarowska starała się przyciągać publiczność nowymi chwytami. W Lady Chic Waltera Kollo wprowadziła elementy kinematografii. Finał pierwszego aktu operetki wyświetlano na ekranie, jako że bohaterowie sztuki byli gwiazdami filmu. Zaprosiła także do wspólnych występów inną primadonnę warszawskiej operetki, Wiktorię Kawecką. Niewiarowska budowała też popularność swojego teatru szeroką reklamą, bazując także na promocji samej siebie. Na przykład w prasie pojawiły się informacje o nowej marce czekolady braci Iłowieckiech o nazwie Ulubiona Niewiarowskiej. Niewiarowska reklamowała także szampon Elida.
Jesienią 1926 wyjechała do Paryża. Po nieudanym debiucie w wróciła do Warszawy. W grudniu 1926 zorganizowała ze swoją dotychczasową konkurentką Lucyną Messal Operetkę Stołeczną Messal i Niewiarowskiej, która zainaugurowała swą działalność premierą Targu na dziewczęta. W maju 1927 zespół wyjechał na występy gościnne do Pragi, w czerwcu do Wilna.
thumb|Kazimiera Niewiarowska i Ludwik Sempoliński w operetce Księżniczka cyrkówka (1927)