W Wojsku Polskim służył od 4 listopada 1918. 10 listopada tego roku uczestniczył w rozbrajaniu Niemców. Do marca 1919 dowódca 2 pułku Ułanów Grochowskich. Z dniem 5 kwietnia 1919 został mianowany dowódcą 12 pułku Ułanów PodolskichDziennik Rozkazów Wojskowych Nr 61 z 3 czerwca 1919 roku, poz. 1937.. Walczył w czasie wojny polsko-bolszewickiej, podczas której został ranny w nogę, w wyniku czego została skrócona. Od 6 czerwca 1920 do 8 października tego roku leczył się w szpitalach we Lwowie, Zakopanem i w Krakowie. Do listopada 1921 dowódca 6 Brygady Jazdy, a następnie do kwietnia 1922 dowódca Dywizji Jazdy Wojska Litwy Środkowej. Od kwietnia 1922 dowodził III Brygadą Jazdy. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 9. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii). 1 czerwca 1924 został dowódcą 3 Samodzielnej Brygady Kawalerii w Wilnie. Z dniem 21 października 1924 został wyznaczony na stanowisko inspektora formacji konnych Korpusu Ochrony PograniczaDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 75 z 21 lipca 1925 roku, s. 395..