Historia Początki W roku 1891 przybył na teren obecnego Kazachstanu trafił pierwszy rosyjski Badacz Pisma Świętego, Siemion Kozlicki. Za śmiałe dzielenie się swoimi wierzeniami został zesłany na roboty do miejscowości Buchtarma (na terenie obecnego Kazachstanu) i tam głosił, aż do końca swego życia – zmarł w 1935 roku.
Od roku 1940 za zachowanie neutralności podczas trwającej II wojny światowej Świadków Jehowy wywożono do obozów pracy w głąb ZSRR. W roku 1944 kolejna grupa głosicieli trafiła do łagrów i więzień. W lipcu 1949 roku setki mołdawskich Świadków Jehowy zostało przymusowo deportowanych do Kazachskiej SRR.
W latach 50. XX wieku większość głosicieli została wysłana do łagrów na Syberii. W roku 1954 w łagrze w pobliżu miejscowości Kengir (obecnie Żezkazgan) w środkowym Kazachstanie, wśród około 14 tys. osadzonych, było 80 Świadków z zachodnich republik radzieckich. Kierując się neutralnością, odmówili udziału w powstaniu w obozie, dzięki czemu uniknęli śmierci. Świadkowie Jehowy przebywali również w obozie w Karagandzie. W roku 1956 Świadkom Jehowy zesłanym na Syberię pozwolono opuścić teren specjalnych osiedli, a wielu z nich przeniosło się do Kazachstanu. Świadkowie Jehowy zaczęli prowadzić swoje spotkania w środkowej i południowo-wschodniej części kraju (Sätbajew, Karaganda, Bałchasz, Rudnyj i inne miasta).