nie dotyczy słów nowo powstałych: porównaj: katu („ulica”) – kadun („ulicy”), ale już auto („auto”) – auton.
p → v: rapu (rak) – ravun (raka) t → d: paita (koszula) – paidat (koszule) nk → ng: Helsinki – Helsingissä (w Helsinkach) mp → mm: kampa (grzebień) – kammat (grzebienie) lt → ll: valta (przemoc) – vallan (przemocy) nt → nn: antaa (dać) – annan (daję) rt → rr: parta (broda) – parran (brody) rk → r; Turku (miejscowość) – Turussa (w Turku)
Przypadki szczególne hke → hje: rohkenen (ośmielam) – rohjeta (ośmielać) lke → lje: hylkeen (suknię) – hylje (suknia) rke → rje: särkeä (złamać) – särjen (łamię) uku → uvu: luku (liczba) – luvun (liczby) yky → yvy: kyky (zdolność) – kyvyn (zdolności)
Dźwięk /k/ Dźwięk pełni w historii języka rolę szczególnie złożoną toteż przeszedł liczne zmiany i nie istnieje jeden model wymiany stóp dla tego fonemu. Oto najczęstsze przypadki zmian jakościowych i ilościowych: k → ø- jalka → jalan (wymiana ilościowa) k → kk- liike → liikkeen (wymiana ilościowa) uku/yky → uvu-/yvy- puku → puvun (wymiana jakościowa) lki → lje- kylki → kyljen (wymiana jakościowa) rki → rje- järki → järjen (wymiana jakościowa) nk → ng- Helsinki → Helsingin (wymiana jakościowa)