W swoich działaniach dużą wagę przykładał do łączności nauki ze środowiskiem, szczególnie gospodarką. Zainicjował powstanie Stowarzyszenia Absolwentów UAM i Fundacji UAM. Za jego kadencji (w 1990) uniwersytet przejął budynek po Komitecie Wojewódzkim PZPR przy ul. Święty Marcin (wówczas Armii Czerwonej), gdzie ulokowano siedzibę Wydziału Historycznego (Collegium Historicum).
Należy do światowej rangi specjalistów w zakresie chemii krzemu (również germanu i boruJolanta Lenartowicz, Sposób na złoto?, [w:] Życie Uniwersyteckie, nr 9(276)/2016, s. 22, ISSN 1231-8825.) oraz katalizy metaloorganicznej. Rozwija twórczo nowe metody syntezy związków krzemoorganicznych, m.in. hydrosililowanie katalizowane kompleksami metali (wdrożone przemysłowo). Autor pierwszego na świecie całościowego opracowania procesu hydrosililowania. Wprowadził do literatury światowej termin silicometalics (związki zawierające wiązanie metal-krzem). Odkrył reakcje sprzęgania olefin z winylosilanami, co wykorzystano w opracowywaniu syntez i technologiach małotonażowych.