Dla mieszkańców wytyczono nowe tereny, które położone były 1,5 km dalej (obecnie są to rejony ulic: Wojska Polskiego i Wiejskiej). Wkrótce zaczęto określać ten rejon Majdankiem, jako że przebiegała tamtędy droga na Majdan. Kiedy zlikwidowano Twierdzę Zamość, Przedmieście Lubelskie ponownie rozwinęło się w kierunku miasta po ulice: Peowiaków i Sadową, szczególnie po wschodniej stronie szosy lubelskiej (rejon ul. J. Kilińskiego). Pod koniec XIX wieku było tam 50 domów, a oprócz tego istniał browar, szpital (wówczas jedyny w Zamościu) i klinkiernia. W 1908 roku powstały koszary (dla wojska), a w 1912 roku istniały 3 szkółki elementarne, po drugiej stronie szosy powstała też rzeźnia i więzienie. . Przedmieście Lubelskie w latach międzywojennych składało się z zabudowań po obu stronach traktu lubelskiego (ul. J. Piłsudskiego) oraz ul. S. Okrzei i ul. Browarnej (obecna ul. J. Kilińskiego), jednakże do dzielnicy tej należały: włączone w 1918 roku Piaski (rejon ul. Reymonta), Majdanek oraz część Janowic. W 1922 roku przedmieście to zamieszkane było przez 3784 osoby, z czego większość stanowili Polacy (prawie 85%).
Obecnie Obecnie Przedmieście Lubelskie jest jedynie nieoficjalną jednostką urbanistyczną, które zostało podzielone na kilka osiedli, zamieszkane przez ok.