Po I wojnie światowej działał w Brnie, gdzie był wielkim autorytetem dla takich pisarzy jak m.in. František Halas, Vítězslav Nezval czy L. Václavek. Stał się czołową postacią ruchu kulturalnego na Morawach. W prozie powojennej, m.in. w opowiadaniach Księżyc (Měsíc, 1920) i powieści Nejlepší dobrodružství (Najlepsza przygoda, 1929), zastosował psychoanalizę, wyprzedzając czeski poetyzm i surrealizm. W okresie tym pisał jedynie okazjonalnie poezje inspirowane podróżami, jego twórczość liryczna zalicza się przede wszystkim do okresu przedwojennego – nacechowana jest emocjonalnie i jest wyrazem niepokoju i buntu autora. Utwór Požár Tater (Pożar Tatr, 1934) powstał pod wpływem niepokoju o przyszłość kraju i był zapowiedzią tragicznego końca życia pisarza.
Wybrane dzieła Płomyki (Plamínky, 1907); Ballady (Balady, 1908); Towarzysze wolności (Kamarádi svobody, 1909); Pierwsze deszcze (Prví deště, 1910); Janosik (Jánošík, 1910); Dzieża (Díže, 1911); Martwe morze (Mrtvé moře, 1918); Chrząszcz (Chroust, 1920); Księżyc (Měsíc, 1920); Książeczka rybacka (Rybářská knížka, 1921); Gęś na postronku (Husa na provázku, 1925); Nasreddin (1928); Najlepsza przygoda (Nejlepší dobrodružství, 1929); Pożegnanie z Południem (Rozloučení z jihem, 1934); Pożar Tatr (Požár Tater, 1934); Rodina (Rodzina, wyst. 1933, wyd.