Przestrzenie Lindelöfa – przestrzeń topologiczna o tej własności, że z dowolnego jej pokrycia otwartego można wybrać podpokrycie przeliczalne. Niektórzy autorzy (np. Engelking) wymagają dodatkowo, by przestrzeń była ponadto regularna.
Nazwę wprowadzili w 1929 roku Pawieł Aleksandrow i Pawieł UrysohnP. Alexandroff, P. Urysohn, Mémoire sur les espaces topologiques compacts dédié à Monsieur D. Egoroff. Verhandelingen Amsterdam 14, Nr. 1, (1929), s. 93.; pochodzi od nazwiska fińskiego matematyka, Ernsta Lindelöfa, który udowodnił w 1903 roku, że przestrzenie euklidesowe mają opisaną wyżej własnośćE. Lindelöf, Sur quelques points de la théorie des ensembles. C.R. Acad. Paris 137 (1903), s. 697–700..
Przykłady Zbiór liczb rzeczywistych z topologią naturalną (tj. porządkową/przedziałową) oraz z topologią strzałki jest przestrzenią Lindelöfa. Płaszczyzna Niemyckiego jest przestrzenią ośrodkową, która nie jest przestrzenią Lindelöfa.