Promieniowanie słoneczne powoduje: letalne uszkodzenie DNA, hamuje wzrost organizmów inhibując syntezę enzymów, redukuje transport aktywny i indukuje mutacje subletalne. Najważniejsze znaczenie biologiczne ma średnie promieniowanie UV, tzw. UVB o długości 290–320 nm, oraz UVA o długości 320–400 nm. Bakterie neustonowe niezdolne do ucieczki przed promieniowaniem nauczyły się je tolerować dzięki 3 mechanizmom: fizycznej ochronie przez cząsteczki absorbujące UV umieszczone w ścianie lub błonie komórkowej efektywnemu systemowi naprawy DNA (fotoreaktywacja, rekombinacja, system SOS) ochronie przed produktami fotooksydacji dzięki barwnikom karotenoidowym, nadającym jasny kolor żółty lub pomarańczowy, np. Flavobacterium)
Promieniowanie UV powoduje powstawanie dimerów tyminowych w nici DNA. Bakterie chronią się przed tym dzięki dużej liczbie par G-C. U wielu z bakterii neustonowych (Micrococcus, Alcaligenes, Pseudomonas, Salmonella, Klebsiella) udział par G-C wynosi 56–75%.