na gruncie amerykańskim podobne uznanie przypisuje się publikacji The Elements of Style autorstwa Williama Strunka i E.B. White’a. Wydawnictwo Duden (zapoczątkowane w 1880) pełni podobną funkcję wśród użytkowników języka niemieckiego. Mimo że leksykografowie często uznają swoją pracę za czysto opisową, również słowniki deskryptywne bywają traktowane jako źródła preskryptywne. W potocznym obiegu pokutuje przekonanie, jakoby opisy lingwistyczne (słowniki i podręczniki gramatyczne) definiowały „poprawny” kształt języka.
Na gruncie polskim preskryptywne podejście do języka reprezentują m.in. tacy poloniści, jak Jan Miodek, Jerzy Bralczyk i Mirosław Bańko.
Formalna regulacja W niektórych częściach świata preskrypcją językową zajmują się instytucje o roli doradczej. Sztandarowym przykładem takiej instytucji jest paryska Akademia Francuska, która opracowuje zalecenia dotyczące posługiwania się językiem francuskim. Choć zalecenia Akademii Francuskiej są pozbawione mocy prawnej, to instytucja ta cieszy się dużym prestiżem społecznym i może oddziaływać na politykę językową oraz postawy wobec języka. W Niemczech i Holandii ostatnie reformy pisowni, takie jak niemiecka z 1996, zostały stworzone przez zespoły specjalistów na zlecenie rządów, a następnie wdrożone w formie uchwał.