Jednocześnie dochodzi do osłabienia pozycji innych dialektów, które nabierają charakteru odmian niestandardowych (przeciwstawianych standardowi).
Preskryptywizm odgrywa istotną rolę zarówno w edukacji i nauczaniu języków, jak i w innych dziedzinach życia. Celem układania norm i ingerencji w zachowania językowe może być nie tylko szerzenie języka standardowego, ale także np. popularyzacja wzorców stylistycznych języka pisanego oraz ustanawianie możliwie jednolitej terminologii na potrzeby jakiejś dziedziny specjalnej. Również w nauczaniu i uczeniu się kolejnych języków wykorzystywane jest podejście preskryptywne (normatywne), gdyż zachodzi wówczas potrzeba poznania (obcych) zasad językowych. W praktyce również niektóre publikacje o charakterze deskryptywnym (opisowym) są traktowane jako źródła normatywne, pełniąc funkcję autorytatywną i służąc rozstrzyganiu kwestii poprawnościowych wśród użytkowników języka. Słowniki i gramatyki opisowe nie tylko dostarczają wiedzę deskryptywną nt. sposobu użycia języka, ale są rozumiane jako zbiory wskazówek dot. praktyki językowej. Oceny preskryptywne są spotykane nie tylko w nowoczesnych społeczeństwach, o rozwiniętych tradycjach piśmiennictwa i kodyfikacji języków narodowych, lecz także w tych zakątkach świata, gdzie brak formalnie sterowanej standaryzacji języka.