Sieci NMT były wykorzystywane głównie w krajach skandynawskich, na Litwie, Łotwie i Estonii, na Węgrzech, Słowacji, w Szwajcarii (Natel-C, od 1987), Holandii, Polsce (Centertel, od 1992), Bułgarii, Rumunii, Czechach (Eurotel, 1991–2006), Słowenii, Serbii, Turcji, Chorwacji, Bośni i Hercegowinie, Rosji i kilku krajach Azji i Bliskiego Wschodu.
Budowa systemu System NMT składa się z trzech podstawowych elementów: MTX - centrali systemu radiokomunikacyjnego, odpowiedzialnej za sterowanie siecią i komunikacje z publiczną siecią telefoniczną. BS - stacji bazowej, odpowiedzialnej za komunikację ze stacjami ruchomymi poprzez interfejs radiowy. MS - stacji ruchomej
MTX - centrala MTX (Mobile Telephone eXchange) realizuje funkcje sterujące oraz komutacyjne. Centrale MTX mogą być połączone z centralami sieci stałej na poziomie central międzynarodowych, tranzytowych lub miejscowych. Centrala MTX łączy się ze stacjami bazowymi przy pomocy łączy stałych. Stacja bazowa BS komunikuje się ze stacjami ruchomymi MS znajdującymi się na obszarze przez nią obsługiwanym poprzez interfejs radiowy. Zadaniem stacji bazowej BS jest także nadzorowanie jakości połączenia ze stacją ruchomą. W łączach stałych systemów NMT, stosuje się system sygnalizacyjny CCITT nr 7.