Życiorys Był członkiem Ligi Narodowej w latach 1900–1911Stanisław Kozicki, Historia Ligi Narodowej (okres 1887-1907), Londyn 1964, s. 583.. Działacz Zjednoczenia Organizacji Niepodległościowych ze Związku NarodowegoJerzy Z. Pająk, Lewica niepodległościowa w Królestwie Polskim (sierpień 1914-sierpień 1915), w: "Czasy Nowożytne", 1998, t. 5, s. 43.. Był pracownikiem Rady Departamentu Pracy Tymczasowej Rady StanuWłodzimierz Suleja, Tymczasowa Rada Stanu, Warszawa 1998, s. 224.. Mianowany członkiem Rady Stanu w 1918 rokuMonitor Polski, Nr 57 z 26 kwietnia 1918 r., s. 1.. Od 1921 do 1925 był podsekretarzem stanu w ministerstwie pracy i polityki społecznej, a od 19 stycznia 1924 do 18 czerwca 1924 był kierownikiem tegoż resortu w rządzie Władysława Grabskiego. W okresie jego kierowania ministerstwem opracowano ustawę o powołaniu Funduszu Bezrobocia.
Po przewrocie majowym powołany przez premiera Kazimierza Bartla na przewodniczącego Komisji Opiniodawczej Pracy przy prezesie Komitetu Ekonomicznego Rady Ministrów (1926-28, początkowo jako p.o.). Jednocześnie powołany na prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Od 1928 prezes Związku Zakładów Ubezpieczeń Pracowników Umysłowych. Od 1933 komisarz Zakładu Emerytalnego Robotników, wchodził do Izby Ubezpieczeń Społecznych.