Maneiro wziął jeszcze udział w nieudanych dla Nacionalu turniejach Copa Libertadores 1972 i Copa Libertadores 1973, po czym wyjechał na trzy lata do Francji, gdzie grał w Olympique Lyon. Grając w Olympique dotarł w 1976 do finału Pucharu Francji.
Po powrocie do kraju grał w Peñarolu, z którym dotarł do półfinału Copa Libertadores 1979.
Łącznie w rozgrywkach Pucharu Wyzwolicieli grając w latach 1968–1979 klubach Nacional i Peñarol Maneiro rozegrał 67 meczów i zdobył 6 bramekPlayers in the Copa Libertadores.
Według encyklopedii FUJI był zawodnikiem inteligentnym i pomysłowym.
Kariera trenerska Po zakończeniu kariery piłkarskiej został trenerem – pracował m.in. w Hiszpanii, w klubie Real Saragossa. W Urugwaju trenował klub Danubio FC, z którym zdobył tytuł mistrza Urugwaju w 1988. Pracował również w Kostaryce, gdzie był trenerem klubu Herediano HerreraAl Día, Ovación.
W 2004 został trenerem klubu CA Bella Vista, który trenował do końca sezonu 2005/06FootballSquads – Bella Vista – 2006 Clausura.. W sezonie 2006/07 prowadził walczący o utrzymanie się w pierwszej lidze urugwajskiej klub Progreso MontevideoUruguay 2006/07.
Przypisy
Bibliografia Andrzej Gowarzewski, Encyklopedia piłkarska FUJI (Tom 8): Herosi Mundiali, Wydawnictwo GiA, Katowice 1993, , s.