W 1942 roku aresztowano kilkunastu członków społeczności Świadków Jehowy i skonfiskowano im publikacje religijne. W Damaszku niemniej regularnie organizowano zebrania; działalność koordynował tam Adib Kafroony.
Pionierzy Jamil Sfeir oraz małżeństwo Lagakos krzewili religię w okolicach Aleppo, a na północy kraju w Amar el-Hussan powstał mały zbór. Zebrania zborowe organizowano w Damaszku. W 1943 roku Świadkowie Jehowy dotarli do większości syryjskich miast i wiosek. Niekiedy na odległe tereny około 30 osób wyruszało samochodami lub autobusem. W roku 1945 Syryjczyk, głosiciel ze Stanów Zjednoczonych prowadził działalność kaznodziejską wśród krewnych i wkrótce w wioskach Antylibanu powstały grupy Świadków Jehowy. Do Aleppo i Damaszku skierowano pionierów.
W 1948 roku władze wojskowe oceniały, że Świadkom Jehowy udało się rozszerzyć działalność „między Wadi al-Husn a wioską Amar w pobliżu Tall Kalach, i że ich działalność ogranicza się do alawickich chłopów”. W 1949 roku w Syrii było 20 głosicieli, skupionych w 3 zborach.