Farmakokinetyka Amikacyna nie wchłania się po podaniu doustnym i z tego powodu musi być podawana pozajelitowo. Po podaniu domięśniowym osiąga maksymalne stężenie w surowicy w ciągu 0,5–2 godzin. Z białkami osocza wiąże się mniej niż 11% amikacyny. Lek przenika do serca, pęcherzyka żółciowego, płuc i kości, a także do żółci, plwociny, płynu śródmiąższowego, płynu w jamie opłucnej oraz płynu stawowego. W płynie mózgowo-rdzeniowym występuje zazwyczaj w niskich stężeniach, chyba że zostanie podana dokomorowo. Lek nie przenika łatwo przez barierę krew-mózg ani do tkanek oka.
Okres półtrwania amikacyny wynosi zazwyczaj dwie godziny, ale u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek wydłuża się on do 50 godzin. Większość (95%) dawki amikacyny podanej domięśniowo lub dożylnie jest wydalana w postaci niezmienionej z moczem w ciągu 24 godzin
Przeciwwskazania Należy unikać stosowania amikacyny u osób uczulonych na jakikolwiek aminoglikozyd, ze względu na występowanie alergii krzyżowej (uczulenie na jeden aminoglikozyd wiąże się z nadwrażliwością również na inne leki z tej grupy).