W tym samym roku nastąpiła kolejna przebudowa willi według projektu inżyniera Henryka Brzozowskiego, która przewidywała nadbudowę drugiej kondygnacji ze zmianą dachu na mansardowy.
Podwyższono jednocześnie wieżę i przykryto ją czterospadowym, łamanym dachem. Ponadto zmieniono kształty ryzalitów i portyków, nadając w ten sposób nowy architektoniczny wyraz willi – poprzez kubiczność i blokowość bryły. Otrzymała ona formę posecesyjnego modernizmu. Całość sprawia wrażenie raczej założenia dworskiego niż miejskiej siedziby i składa się z parterowej kordegardy, bramy wjazdowej, budynków gospodarczych, stajni i parterowej wozowni z tremolem.
Elewacje mają zróżnicowaną dekorację, która kształtowana była w zależności od usytuowania, jak też od funkcji kryjących się za nimi wnętrz. Wnętrza miały charakter reprezentacyjny i kameralny, a cechowała je funkcjonalność i komfortowe wyposażenie. Zróżnicowanie ich wystroju wynikało z przeznaczenia i stopnia reprezentacyjności. Na parterze usytuowany był prostokątny dwukondygnacyjny hol z galerią i dwubiegowymi schodami.