W innych epokach pojawiały się również związane z przemijaniem świata przemyślenia na tle egzystencjalnym.
W wersji hebrajskiej do czynienia mamy ze słowem hewel, którego najlepszym tłumaczeniem jest przemijanie, ulotność, dym. Parafraza więc brzmiałaby przemijanie nad przemijaniem; wszystko przemija. Tłumaczenie tych słów w Przekładzie Ekumenicznym brzmi: ulotne, jakże ulotne, wszystko jest takie ulotne. Przyjęcie tej nie utartej w mowie potocznej wersji często pomaga spojrzeć na całość księgi nie tylko, jako tekst o tym, iż wszystko jest pozbawione sensu, na co wskazywać by mógł słynny aforyzm vanitas vanitatum (...).
Nawiązania do Księgi Koheleta w literaturze polskiej Do Księgi Koheleta nawiązuje Jan Kochanowski we fraszce O żywocie ludzkim. Wiersz Daniela Naborowskiego pt. „Marność” stanowiąca barokową parafrazę słów Eklezjastesa. Wiersz Czesława Miłosza pt. Piosenka przywołuje prawdy o przemijalności rzeczy ludzkich i potrzebie zachowania dystansu wobec życia. Cytaty z Księgi Koheleta pojawiają się w powieści Julii Fiedorczuk Pod słońcem.