W 1580 miał miejsce pobór od 3 łanów osiadłych po 30 groszy, od 13 zagrodników wymłóckowych po 4 grosze, od dwóch karczmarzy, z których każdy miał jedno stajanie roli, po 8 groszy, od 4 komorników po 2 grosze, od dwóch kół młyna walnika po 24 grosze. W 1581 miał miejsce pobór od 3 łanów, 13 zagrodników, młyna walnika o 2 kołach, od 2 karczmarzy, z których każdy miał po 2 stajania roli.
Po rozbiorach Polski miejscowość wraz z całą Wielkopolską znalazła się w zaborze pruskim. W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość wzmiankowana jako Tuchorze należała do wsi większych w ówczesnym powiecie babimojskim rejencji poznańskiej. Tuchorze należało do tuchorskiego okręgu policyjnego tego powiatu i stanowiło część majątku Tuchorze, który należał do KotwiczaW innych źródłach używa się nazwiska von Kottwitz. Przypuszczalnie Bobrowicz spolszczył nazwisko właścicieli. Według spisu urzędowego z 1837 roku Tuchorze liczyło 430 mieszkańców, którzy zamieszkiwali 37 dymów (domostw). W 1845 właścicielką była baronesa von Kottwitz. Pod koniec XIX wieku okrąg wiejski Tuchorze (wieś i młyn Borujka) liczył 42 domy, 270 ha i 320 mieszkańców, z czego 232 było katolikami, a 88 protestantami. W Tuchorzu była wówczas gorzelnia i młyn parowy.