Po śmierci 13 sierpnia 1909 roku Rosalii Grohal, nowym dzierżawcą został Adolf Bradel, który postanowił, że obiekt będzie otwarty przez cały rok (dotychczas działał tylko w miesiącach letnich), jednak 22 grudnia 1910 roku Ovčárnię strawił pożar, a Bradel zginął w jego płomieniach. Wkrótce po pożarze wybudowano piętrowy drewniany dom, który stopniowo się powiększał. Żona zmarłego Bradela – Aloisa w 1912 roku zajęła się sprzedażą biletów na wieżę Pradziada. Napływ turystów zainteresowanych pobytem wokół góry Pradziad i jej wieży widokowej spowodował, że mały dom zaczął być za mały, by pomieścić zainteresowanych, koniecznością więc stała się jego przebudowa. W 1911 roku, w miejscu spalonego schroniska wzniesiono prowizoryczną budowlę oferującą posiłki oraz kilka miejsc noclegowych. Wewnątrz znajdował się także telefon. Nowy budynek schroniska wybudowano dopiero w 1922 roku – były w nim trzy sale restauracyjne i dwie noclegowe na 100 miejsc. Schronisko nadal było w rękach zakonu krzyżackiego (do 1945 roku), a działania organizacji MSSGV w celu rozbudowy obiektu zakończyły się niepowodzeniem (choć od 1931 roku członkowie towarzystwa mieli 10% zniżki na noclegi, co wiąże się z faktem, że dzierżawca Ovčárni był jednocześnie najemcą wieży widokowej na górze Pradziad).