W październiku 1911 r. odbył przeszkolenie wojskowe w 18 pułku piechoty. Po miesiącu został urlopowany i przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 1 pułku piechoty. W związku z wybuchem I wojny światowej został powołany do batalionu zapasowego tego pułku, gdzie dowodził sekcją i plutonem. W styczniu 1915 r. został ranny w lewą rękę, czemu towarzyszyło złamanie kości ramieniowej i 3-miesięczna hospitalizacja. Trwałym śladem zranienia był częściowy niedowład ręki. W czerwcu 1915 r. został ponownie ranny - tym razem pobyt w szpitalu trwał do marca 1916 r. Po zwolnieniu ze szpitala został dowódcą składu sanitarnego w ramach 10 Armii, następnie obejmował stanowiska referenta w centrali surowców w Lublinie, adiutanta w powiatowej komendzie w Pińczowie, oficera inspekcyjnego w szpitalu Czerwonego Krzyża w Piotrkowie Trybunalskim. Służbę w armii austriackiej kończy 31 października 1918 r. w Grazu jako zastępca dowódcy kompanii uzupełnień. W tym czasie przeszedł drogę od szeregowca, przez kadeta (maj 1915 r.) do stopnia porucznika (luty 1918). Ukończył też szkołę oficerów rezerwy przy 1 pułku piechoty.