Na przykład biomarkerem narażenia na ksylen jest metabolit - kwas metylohipurowy - oznaczany w moczu. Stwierdzenie w moczu kwasu metylohipurowego w ilości przekraczającej 1,4 g/dm³ dowodzi wchłonięcia przez badaną osobę szkodliwej ilości ksylenu.
Biomarkery efektu Są to mierzalne zmiany biochemiczne, fizjologiczne lub strukturalne zachodzące w ustroju pod wpływem działania ksenobiotyku. Ich badanie jest ważnym elementem nadzoru zdrowotnego nad pracownikami narażonymi na działanie substancji szkodliwych. Biomarkery te mogą również służyć do rozpoznania źródła zatrucia, zaplanowania postępowania leczniczego i określenia rokowania.
Na przykład biomarkerem efektu zatrucia związkami fosforoorganicznymi jest aktywność acetylocholinoesterazy (AChE), enzymu, który jest hamowany przez te toksyny. Stwierdzenie zatem zbyt niskiej aktywności AChE we krwi, może dowodzić zatrucia związkami fosforoorganicznymi.
Bibliografia Seńczuk Witold (red.), Toksykologia. Podręcznik dla studentów, lekarzy i farmaceutów Wydanie IV, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2002,
Kategoria:Toksykologia