W Warszawie zwolnienia były nadawane przez króla i Sejm właścicielom nieruchomości szlacheckich, kościelnych i mieszczańskich. Od ciężarów były także zwolnione niektóre obiekty miejskie (m.in. kamienica Wójtowska). Były one nadawane na zawsze lub na czas określony np. po pożarach lub po zniszczeniu miasta w czasie potopu szwedzkiego. Były trudne do uzyskania. W 1660 w Starej Warszawie było siedem libertowanych kamienic, w większości należących do szlachty. Od połowy XVI wieku do 1736 nadano w Warszawie ok. 40 libertacji sejmowych. Najwięcej libertowanych nieruchomości znajdowało się przy Rynku Starego Miasta, Krakowskim Przedmieściu i ul. Długiej.
Inne rodzaje libertacji Libertacja czasowa polegała na zwolnieniu od podatków i innych ciężarów na określony czas, w związku z wydarzeniami losowymi, poniesionymi inwestycjami lub za opłatą.
W związku ze zniszczeniami wojennymi, na przykład najazdami tatarskimi, udzielano nieraz libertacji dotkniętym nimi ziemiom od poboru lub miastom od szosu. W przypadku pożarów miasta udzielały często pogorzelcom libertacji czasowej od podatków miejskich.