W 1739 po jego powrocie z Petersburga ekspedycja ponownie wyruszyła na statku „Irkutsk”, docierając do ujścia Indygirki, gdzie jej uczestnicy przezimowali. W 1740 członkowie ekspedycji pożeglowali dalej na statku „Irkutsk”, lecz nie mogąc przebić się przez pak lodowy, zawrócili i zimowali u ujścia Kołymy. Ponieważ ponowna próba latem 1741 zakończyła się niepowodzeniem, Dmitrij Łaptiew postanowił dotrzeć do Anadyru drogą lądową. Odesłał większość członków ekspedycji do Petersburga, natomiast sam udał się wzdłuż rzeki Wielki Aniuj do Anadyru, gdzie dotarł w listopadzie 1741. Latem 1742 badał okolice rzeki Anadyr, docierając do Zatoki Penżyńskiej, będącej częścią Morza Ochockiego. Do Petersburga powrócił w grudniu 1742.
Po powrocie dowodził różnymi okrętami Floty Bałtyckiej. W 1757 otrzymał dowództwo eskadry stacjonującej w Kronsztadzie i został awansowany do stopnia kontradmirała. W 1762 przeszedł w stan spoczynku w stopniu wiceadmirała.
Zmarł w Bołotowie. Jego imieniem została nazwana cieśnina łącząca Morze Wschodniosyberyjskie i Morze Łaptiewów. Na cześć jego i jego kuzyna Charitona Łaptiewa zostało nazwane morze będące częścią Oceanu Arktycznego.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Osoby upamiętnione nazwami obiektów fizjograficznych na Ziemi Kategoria:Podróżnicy i odkrywcy XVIII wieku Kategoria:Rosyjscy podróżnicy i odkrywcy Kategoria:Urodzeni w 1701 Kategoria:Zmarli w 1771