Startował (bez sukcesów) na Igrzyskach Olimpijskich w 1924 w Paryżu w biegu na 5000 metrów i w biegu na 3000 metrów drużynowo (razem z Julianem Łukaszewiczem i Stanisławem Zifferem).
Był pierwszym zwycięzcą biegu maratońskiego, zorganizowanego w Polsce w 1924 na trasie Rembertów-Zegrze i z powrotem, przebiegającego w niekorzystnych warunkach zarówno atmosferycznych (deszcz, wiatr) jak i technicznych (nierówna szosa, brak konkurencji z uwagi na tylko ośmiu startujących); uzyskał wynik 3:13:10,5, wyprzedzając o blisko godzinę następnego rywala. Był dwukrotnym mistrzem Polski w biegu maratońskim oraz biegu przełajowym, oba tytuły zdobył w 1924. Czterokrotnie był wicemistrzem: na 10 000 metrów w 1927, 1928 i 1929 oraz w biegu przełajowym w 1927, a dwa razy brązowym medalistą (na 3000 metrów z przeszkodami w 1923, 5000 metrów w 1928). Wystąpił w dwóch meczach międzypaństwowych reprezentacji Polski.
Był rekordzistą Polski w biegu na 2000 metrów (6:01,4 w 1926), na 10 000 m (34:27,6 w 1925), 20 000 metrów (1:18:35,7 w 1923), 30 000 metrów (2:07:19,0 w 1924) i maratonie (3:13:10,5 w 1924).
Rekordy życiowe: bieg na 5000 metrów – 16.11,0 bieg na 10 000 metrów – 33.24,4 maraton – 3:13.10,5 bieg na 3000 metrów z przeszkodami – 11.55,0