Opublikowana w końcu w 1770 r. praca pod tytułem Delle rivoluzioni d'Italia zapewniła Deninie najpierw katedrę retoryki w wyższym kolegium w Turynie, a następnie katedrę języka greckiego i włoskiego. Tekst ten kończył się analizą sytuacji we Włoszech w ostatnich pięćdziesięciu latach oraz projektem reform będących szansą wspomożenia najbiedniejszych klas. Te propozycje mimo wsparcie króla Karola Emanuela III oraz części turyńskiego kleru ściągnęły na Deninę atak środowisk kościelnych. Publikacja w 1777 r. utworu Dell'impiego delle persone przyczyniła się do zwolnienia Deniny z uniwersytetu oraz oddelegowania go do seminarium w Vercelli.
W 1782 r. na zaproszenie króla Prus Fryderyka II udał się do Poczdamu, gdzie działał jako publicysta i pisarz. Kiedy dowiedział się o terrorze Robespierre'a, opowiedział się przeciwko rewolucji francuskiej. Ciekawy jest fakt, że motywując swój osąd, twierdził, iż ustrój monarchiczny jest bardziej przyjazny literaturze niż republikański.
W 1804 r. został mianowany przez Napoleona bibliotekarzem w Paryżu. Zmarł w stolicy Francji.
Bibliografia
Linki zewnętrzne Carlo Denina – dzieła w bibliotece Polona
Kategoria:Urodzeni w 1731 Kategoria:Włoscy historycy Kategoria:Włoscy pisarze XVIII wieku Kategoria:Włoscy pisarze XIX wieku Kategoria:Zmarli w 1813