Niekiedy podczas prania dodawano niewielkie ilości mazi otrzymywanej przez prażenie mieszanki popiołu roślinnego i łoju – poprzedników mydła.
Powszechnie uważana za narzędzie typowe dla wsi, lecz jeszcze przed II wojną światową posługiwali się nim mieszkańcy małych miasteczek położonych nad wodą, a nawet mieszkańcy uboższych dzielnic nadrzecznych w dużych miastach (np. warszawska biedota z Powiśla, Czerniakowa i Pragi).
Kijanki, wykorzystywane w gospodarstwie wiejskim również jako narzędzie do obijania np. lnu«kijanka» w Wielki słownik języka polskiego (pod red. W. Doroszewskiego) on line [dostęp 2024-09-21]., budziły zainteresowanie etnografów ze względu na ich zróżnicowanie na obszarze Polski. M.in. badaniami etnogeograficznymi objął je Kazimierz Moszyński.
Rodzaje W Polsce występują kijanki lekkie i cięzkie, które zanikły po II wojnie światowej.
Kijanki ciężkie dzieliły się m.in. na: walcowate, półwalcowate pełne, półwalcowate spłaszczone, garbate, o sześciokątnym przekroju poprzecznym, długie o czworokątnym przekroju poprzecznym. Półwalcowate powszechne były na Mazowszu i Pomorzu.