W listopadzie tego samego roku został osądzony i skazany na śmierć.
Powołany przez juntę rząd apolitycznych fachowców, znacznie poprawił gospodarczą pozycję Grecji, doprowadzając w latach 1967–1974, łącznie, do około 70-procentowego wzrostu dochodu narodowego. Jednocześnie społeczeństwo nie pogodziło się z utratą, pojawiającej się już w połowie lat 60. szansy budowy państwa praworządnego, ewolucji kraju w stronę rzeczywistej demokracji parlamentarnej oraz osiągnięcia zgody narodowej, z udziałem także parlamentarnej lewicy, centrum i byłych bojowników DSE, które to grupy, ówcześnie, na ogół pozostawały poza krajem, na emigracji politycznej.
Wprowadzane przezeń zewnętrzne pozory demokracji nie zostały przez społeczeństwo zaakceptowane. W efekcie, w listopadzie 1973 roku doszło do kolejnych, największych swym oddziaływaniem społecznym rozruchów studenckich na głównych wyższych uczelniach kraju. Oblicza się, że pomimo utrzymującego się zagrożenia represjami, około 800 tysięcy mieszkańców Aten wyraziło poparcie dla strajkujących. Jedynymi hasłami przedstawianymi przez komitety strajkowe młodzieży były narodowa suwerenność ojczyzny oraz powrót rzeczywistej demokracji. Ponadto na murach uczelni umieszczono liczne napisy, żądające ograniczenia roli USA i NATO w Grecji.