W czasie I wojny światowej okręty liniowe włoskiej marynarki wojennej nie brały udziału w dużych akcjach bojowych. Ogółem „Conte di Cavour” był użyty operacyjnie w trzech rejsach, przebywając w morzu przez 40 godzinAndrzej Jaskuła, Włoskie pancerniki typu Conte di Cavour, cz. I. Poza tym przez 120 godzin pozostawał w gotowości bojowej w portach oraz spędził 966 godzin na próbach i ćwiczeniach. Przez cały okres I wojny światowej „Conte di Cavour” pełnił rolę okrętu flagowego głównodowodzącego włoskimi siłami na Adriatyku, księcia Ludwika Amadeusza SabaudzkiegoБоевые корабли мира [dostęp 16 stycznia 2010].
We wczesnych latach dwudziestolecia międzywojennego pancernik, podobnie jak bliźniaczy „Giulio Cesare”, odbywał rejsy zagraniczne w ramach tzw. noszenia bandery. Wizytował m.in. Stany Zjednoczone i Kanadę w 1919 roku, zawijając w drodze do Gibraltaru, Ponta Delgada i Fayal na Azorach. W 1922 roku pełniąc funkcję jachtu królewskiego odwiedził z Wiktorem Emanuelem miasta wybrzeża Adriatyku, zaś w 1925 roku Benito Mussolini płynął nim do TrypolisuMarina Militare [dostęp 16 stycznia 2010]. W sierpniu 1923 roku okręt wchodził w skład sił włoskich, które zbombardowały i przez miesiąc okupowały grecką wyspę Korfu (tzw. kryzys Korfu) [dostęp 16 stycznia 2010].