1027 rok.
Monastyczna tradycja zakonu kamedułów ma swoje źródło w nauczaniu św. Romualda. Oprócz niego tradycję tę rozbudowali i zinterpretowali tacy przedstawiciele zakonu, jak bł. Rudolf – przeor eremu w Camaldoli, św. Piotr Damiani – przeor eremu w Fonte Avellana oraz bł. Paweł Giustiniani – założyciel kongregacji z Monte Corona.
Podstawowymi dziełami duchowości kamedulskiej są: Żywot Pięciu Braci Męczenników św. Brunona Bonifacego; Żywot Świętego Romualda św. Piotra Damiani; Konstytucje życia pustelniczego bł. Rudolfa; Reguła życia pustelniczego bł. Pawła Giustiniani.
Św. Brunon Bonifacy, uczeń św. Romualda, tak charakteryzuje duchowość kamedulską:
„Dla nowicjuszów, którzy przychodzą ze świata – upragniony klasztor. Dla dojrzałych i spragnionych Boga żywego – złota samotność pustelni. Dla tych, którzy pragną rozstać się z tym życiem i być z Chrystusem – głoszenie Ewangelii poganom.”
Nie wszyscy jednak są obowiązani do przebycia tych trzech etapów, bowiem jak nadmienia sam autor: „każdy z nich jest wystarczający do zbawienia”.