Spółdzielnie mieszkaniowe w okresie PRL Od początku lat 60. spółdzielnie mieszkaniowe zaczęły być podstawowym podmiotem zaspokajającym potrzeby mieszkaniowe Polaków. Spółdzielnie budowały w oparciu o wkład własny każdego członka spółdzielni, który wynosił w zależności od okresu, od 5 do nawet 30 procent kosztów. Wkład własny był podstawowym kryterium do uzyskania członkostwa w spółdzielni, a w konsekwencji – otrzymania prawa do spółdzielczego lokalu.
W 1956 roku istniało 297 spółdzielni, zaś w roku 1965 było już 1134. Pod koniec lat 80. liczba spółdzielni wynosiła 3100. Podobny wzrost dotyczył liczby członków spółdzielni mieszkaniowych. Począwszy od ok. ponad 35 tysięcy w 1956 roku, poprzez 332 tysiące w roku 1965 do 3,3 miliona w roku 1987. Budownictwo spółdzielcze ograniczało się jednak niemal wyłącznie do miast. Na wsiach dominowało zaspakajanie potrzeb mieszkaniowych dzięki budownictwu indywidualnemuZapart, Jerzy. 1999. Polityka mieszkaniowa w Polsce. Zarys przemian. Wrocław: Wydawnictwo Akademii Ekonomicznej im. Oskara Langego, s. 32–34..
Zobacz też wspólnota mieszkaniowa
Przypisy
Linki zewnętrzne
spoldzielniemieszkaniowe.pl