Po wojnie rozpoczął pracę w Anglo-Irańskiej Kompanii Naftowej w sekcji marketingu. W 1949 został członkiem Institute of Chartered Accountants. Davies pracował dla swojej firmy w Londynie, Sztokholmie i Paryżu. W 1956 został generalnym menadżerem Kompanii (od 1954 noszącej nazwę British Petroleum), a w 1960 dyrektorem BP Trading. Rok później został wiceprzewodniczącym i dyrektorem zarządzającym Shell-Mex and BP Ltd. Został również dyrektorem Hill Samuel Group. Sprawując te stanowiska, z urzędu został członkiem wielkiej rady Federacji Przemysłu Brytyjskiego (Federation of British Industry). W 1965 Federacja połączyła z Federacją Pracodawców Brytyjskich oraz Narodowym Stowarzyszeniem Brytyjskich Producentów, tworząc Konfederację Przemysłu Brytyjskiego (Confederation of British Industry, CBI). W lipcu Davies został jej dyrektorem generalnym. Popierał inicjatywę utworzenia Rady Narodowego Rozwoju Ekonomicznego, w której mieli zasiadać przedstawiciele rządu, pracodawców i związków zawodowych. Przez krótki czas był członkiem Komisji Szkół Publicznych. Po dewaluacji funta w 1967 stał się krytykiem laburzystowskiego rządu. W 1969 zrezygnował ze stanowiska dyrektora generalnego CBI.