W 2003 brał udział w zakładaniu Partii Pracy. Został zastępcą jej przewodniczącego Viktora Uspaskicha. W wyborach w 2004 jako kandydat tego ugrupowania został wybrany posłem na Sejm. 13 kwietnia 2006 powołano go na urząd przewodniczącego Sejmu. Zastąpił na tym stanowisku odwołanego Artūrasa Paulauskasa. Na początku maja 2006 w wyniku konfliktu z Viktorem Uspaskichem wraz z grupą deputowanych wystąpił z Partii Pracy i założył własne ugrupowanie pod nazwą Partia Demokracji Obywatelskiej. 14 maja 2006 został jej przewodniczącym.
W związku z zarzutami o korumpowanie urzędnika administracji kowieńskiej 31 marca 2008 zrezygnował z funkcji przewodniczącego parlamentu, a następnego dnia jego dymisja została przyjęta przez SejmLitwa: dymisja przewodniczącego parlamentu, "BEST. Bałkany i Europa Środkowa – Tygodnik OSW" nr 12 (46) z 2 kwietnia 2008. Złożył również dymisję ze stanowiska szefa partii. 4 kwietnia 2008 został członkiem frakcji Litewskiej Partii Socjaldemokratycznej. 8 lipca tego samego roku prokurator przedstawił mu zarzuty nadużycia stanowiska służbowego i fałszowania dokumentów.