Odnoga przebiegająca przez Dolinę Jezreel łączyła główną linię kolejową z miastem portowym Hajfa. Takie położenie nowej osady gwarantowało łatwy dostęp do transportu, a jednocześnie stwarzało większe poczucie bezpieczeństwa ze strony brytyjskich sił policyjnych chroniących kolej. W rejonie stacji kolejowej Tel asz-Szamam rozciągały się bagna, których wodę wykorzystywano do lokomotyw parowych. Przy stacji wybudowano warsztat naprawczy lokomotyw, wieżę wodną oraz skład węgla. W jej sąsiedztwie, w dniu 12 sierpnia 1927 roku został założony moszaw Kefar Jehoszua, nazwany na cześć syjonistycznego działacza Jehoszuji Chankina. Poszukując skutecznego rozwiązania narastającego konfliktu izraelsko-arabskiego w dniu 29 listopada 1947 roku została przyjęta Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181. Zakładała ona między innymi, że moszaw Kefar Jehoszua miał znaleźć się w granicach nowo utworzonego państwa żydowskiego. Arabowie odrzucili tę rezolucję i dzień później doprowadzili do wybuchu wojny domowej w Palestynie. Na samym jej początku siły Arabskiej Armii Wyzwoleńczej zajęły pobliskie wioski i sparaliżowały żydowską komunikację w regionie. Dopiero działania podjęte podczas I wojny izraelsko-arabskiej w 1948 roku zabezpieczyły całą Dolinę Jezreel, umożliwiając dalszy rozwój żydowskiego osadnictwa.