Po dyplomie uzyskanym w Würzburgu Adamkiewicz powrócił na Uniwersytet Wrocławski i tam w 1873 złożył pozostałe egzaminy na kierunku lekarskim oraz egzamin państwowy Reprint: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Kraków 1989, Pagel J: Biographisches Lexikon hervorragender Ärzte des neunzehnten Jahrhunderts. Berlin-Wien, 1901, s. 5-7. .
W marcu 1873 został asystentem Wilhelma von Witticha w Instytucie Fizjologii Uniwersytetu w Królewcu. Po dwóch latach został zatrudniony jako szef laboratorium Wydziału Chorób Wewnętrznych u Bernharda Naunyna. W 1876 jako docent patofizjologii na Uniwersytecie w Królewcu zaczął wykładać patofizjologię i diagnostykę medyczną. Parę miesięcy później wyjechał do Berlina, by przyjąć zaoferowane mu stanowisko w Wydziale Chorób Nerwowych Carla Westphala przy szpitalu Charité. Od 1879 do 1892 kierował wydziałem Patologii Ogólnej i Doświadczalnej na Uniwersytecie Jagiellońskim. Językiem polskim władał słabo, ale zyskał renomę jako dobry nauczyciel i eksperymentator.
Był żonaty z Kazimierą Reychman, córką Henryka (zm. 1926 w Wiedniu)Ś.p. Kazimiera Adamkiewiczowa. Nowy Kurjer Polski 1 (13), 13.2.1926.