thumb|Mapa geologiczna Półwyspu Fennoskandzkiego: główne elementy tarczy bałtyckiej to masyw karelski, masyw kolski, swekofenidy i swekonorwegidy. Kaledonidy i platforma wschodnioeuropejska nie należą do tarczy. Tarcza fennoskandzka, tarcza bałtycka – tarcza kontynentalna o wielkich rozmiarach, na północy kontynentu europejskiego, obejmująca tereny południowej Norwegii, Szwecji, Finlandii i Półwyspu Kolskiego (Rosja).
Definicja Tarcza fennoskandzka stanowi północno-zachodni fragment kratonu wschodnioeuropejskiego. Jest to ten obszar, na którym prekambryjskie podłoże krystaliczne nie jest przykryte ediakarsko–fanerozoiczną pokrywą osadową, jak ma to miejsce na większości pozostałych obszarów kratonu, czyli na platformie wschodnioeuropejskiej, w tym w północno-wschodniej Polsce.
Wszystkie skały tarczy fennoskandzkiej należą do Fennoskandii, jednego z trzech pierwotnych elementów paleokontynentu Baltiki, względnie Proto-Baltiki. Kolizja Fennoskandii, Sarmacji i Wołgo-Uralii w paleoproterozoiku utworzyła zasadniczą część dzisiejszej platformy wschodnioeuropejskiej.
Budowa geologiczna mały|Anortozyt z labradorytem (batolit Wiborg, Finlandia, wiek ok. 1633 Ma)