Kułakowski działał w środowisku weteranów powstańczych, a we własnym domu zgromadził zbiór pamiątek i broni. Był członkiem założonego w 1888 Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Pomocy 1863–1864, obok m.in. Ludomira Benedyktowicza. W 1893 wszedł w skład Wydziału tej organizacji, niebawem jednak przystąpił do nowej instytucji – Towarzystwa „Przytulisko” Uczestników Powstania 1863/1864, które powstało w styczniu 1895, przede wszystkim dla zapewnienia schronienia weteranom niezdolnym do samodzielnego utrzymania się wskutek wieku lub kalectwa (Towarzystwo prowadziło własny dom w pobliskiej wsi Zwierzyniec). Przez kilka lat pełnił funkcję przewodniczącego „Przytuliska”. Należał także Kułakowski do krakowskiego Towarzystwa Strzeleckiego (Bractwa Kurkowego).

Jako znany w Krakowie i cieszący się szacunkiem obywatel Kułakowski znalazł się w gronie zaproszonych przez Stanisława Krzyżanowskiego na spotkanie w krakowskim Archiwum Miejskim 21 listopada 1896, które zaowocowało powstaniem Towarzystwa Miłośników Historii i Zabytków Krakowa. Po ukonstytuowaniu się Towarzystwa wszedł w skład Komisji Kontrolującej, w której zasiadał do 1907.

W ostatnich latach życia Kułakowski kilkakrotnie przeprowadzał się, stale jednak mieszkał na terenie Krakowa.