W czasach nowożytnych rozwój silnika parowego przebiegał zgodnie z chronologią wynalazków bezpośrednio z nim związanych: 1698 – Anglik Thomas Savery opatentował jeden z pierwszych silników parowych, 1711 – maszyna parowa zastosowana do napędu maszyn o ruchu posuwisto-zwrotnym (pompy odwadniające kopalnie), 1732 – maszyna parowa użyta do napędu maszyn o ruchu obrotowym, 1766 – maszyna parowa użyta do napędu miechów hutniczych, 1771 – pierwszy pojazd parowy – Nicolas-Joseph Cugnot, Paryż, 1783 – pierwsza walcownia z walcarkami i innymi maszynami napędzanymi parą – J. Wilkinson, Anglia, 1783 – pierwsze próby z łodzią o napędzie parowym – C. F. Jouffroy d’Abbans, rzeka Saona koło Lyonu, 1802 – parowy holownik rzeczny „Charlotte Dundas” – W. Symington, Anglia, 1804 – koparka z silnikiem parowym – O. Evans, Ameryka, 1804 – przemysłowa kolejka parowa na szynach – R. Trevithick, Anglia, 1807 – pierwszy działający parostatek, 1811 – szybkobieżna maszyna drukarska – F. Koenig, Londyn, 1814 – druk gazety przy użyciu maszyny Koeniga, 1819 – pierwszy rejs przez Atlantyk parostatku „Savannah” – Nowy Jork-Liverpool, 1825 – pierwszy eksploatowany dyliżans parowy – G. Gurney, Anglia, 1830 – pierwsza linia kolei żelaznej – G.