Nierozstrzygnięta kampania żwaniecka zakończyła się w efekcie na warunkach nie do przyjęcia dla Polaków i Kozaków, a usatysfakcjonowała jedynie TatarówNa sejmie lutowo-marcowym 1654 r. posłowie zarzucili królowi narażenie państwa na niebezpieczeństwo, zażądali mianowania hetmanów (po śmierci Mikołaja Potockiego w 1651 i Janusza Kiszki w 1653 obie buławy wielkie wakowały) i zdania sprawy przez podskarbiego Bogusława Leszczyńskiego, posądzanego o sprzeniewierzenie sum przeznaczonych na wojsko. Jan Kazimierz odmawiał mianowania hetmanów, chcąc zostawić naczelne dowództwo dla siebie. W odpowiedzi na to Krzysztof Opaliński, Janusz Radziwiłł, Jerzy Sebastian Lubomirski i Jan Leszczyński zawiązali spisek w zamiarze obalenia króla i sprowadzenia na tron Rakoczego. 28 marca stronnik dworu Paweł Białobocki zerwał sejm, choć Rzeczpospolita stała już w obliczu nowej wojny z Moskwą. Ludwik Kubala, Wojna moskiewska R. 1654–1655, rozdział 3: Sejm zerwany w r. 1654. Drugie »Liberum Veto«..
Oceny historyków Tomasz Święcki oceniał, zdaje się, położenie polskie jako krytyczne, sam zaś przebieg walk pominął.