Schulz, Mémoire sur le lac de Van et ses environs, „Journal Asiatique”, 9 (1840), s. 257–323.. Schulz skopiował napisy klinowe i był pierwszym, który opisał ruiny na Skale Wan w Tuszpie jako rezydencję władców samodzielnego państwa, tym samym obalając pogląd, że ruiny i napisy należą do kultury asyryjskiej.
W 1879 roku ekspedycja Muzeum Brytyjskiego prowadziła wykopaliska archeologiczne w okolicach miast Wan i Rusahinili. W latach 1898–1899 zmienił ją zespół badaczy niemieckich. Obie ekspedycje znalazły i skopiowały dużo naskalnych napisów w języku Urartu, w tym roczniki króla Argisztiego I. Większa część znalezionych pod koniec XIX wieku zabytków ruchomych trafiła do Muzeum Brytyjskiego i Muzeum Azji Przedniej w BerlinieБ.Б. Пиотровский, Ванское царство (Урарту), s. 18.. W latach 1911–1916, kiedy znaczna część dawnego Urartu znalazła się w granicach Imperium Rosyjskiego, wykopaliskami archeologicznymi zajęła się ekspedycja rosyjska pod kierunkiem Iosifa Orbelego i Nikołaja MarraБ.Б. Пиотровский, Ванское царство (Урарту), s. 19.. W trakcie badań w niszy Skały Wan odkryte zostały roczniki króla Sarduriego II.