Na kadłubie umieszczono wieże z działem. Wieża była odkryta od góry. Jej pancerz czołowy oraz maska działa miały grubość 20 mm, pancerz boczny i tylny 14,5 mm. Wieża miała ograniczony kąt obrotu pozwalający na prowadzenie ognia w sektorze 70°. W wieży była umieszczona haubica 10.5 cm leFH18/1 o długości lufy 28 kalibrów. Haubica była wyposażona w celownik SflZF/Rblf36. Kąt ostrzału w pionie od -10° do +40°. Zapas amunicji do działa był równy 60 naboi.
Zamówiono serię prototypową 8 dział Sd.Kfz. 165/1. Jednak po testach z produkcji pojazdów tego typu zrezygnowano. Uznano bowiem że działo tego rodzaju powinno mieć możliwość prowadzenia ognia w dowolnym kierunku, oraz demontażu haubicy i użycia jej jako działa holowanego. W celu spełnienia tych wymagań rozpoczęto prace nad pojazdem o nazwie 10.5 cm leFH 18/1 auf Waffenträger GW IV b (który ostatecznie także pozostał prototypem), a jako rozwiązanie przejściowe przyjęto do uzbrojenia haubicę leFH 18/2 auf Fgst PzKpfw II(Sf).
Wyprodukowane Sd.Kfz. 165/1 zostały użyte bojowo podczas walk na terenie ZSRR. Wojny nie przetrwał żaden z nich.
Bibliografia
Kategoria:Niemieckie haubice samobieżne Kategoria:Niemiecka broń artyleryjska II wojny światowej