Wybudowany stadion uważany był za symbol nowoczesności. Miał trybunę, mechaniczną tablicę wyników, kabiny radiowe, system odwodnienia i pojemność 4000 miejsc. Określany jest jako jeden z najnowocześniejszych brazylijskich stadionów tamtego okresu, tj. w latach 40. i 50. XX wieku. Pod względem jakości i architektury miał ustępować jedynie Pacaembu w São Paulo i São Januário w Rio de Janeiro.
Jako że był to pierwszy w Campinas stadion z oświetleniemMoisés Lucarelli otwarto dopiero w roku 1948, a Brinco de Ouro w 1953., w 1948 odbył się tu pierwszy nocny pojedynek pomiędzy Guarani FC a AA Ponte Preta. Spotkania między tymi drużynami określano jako . Mecz rozegrany 18 kwietnia 1948 Guarani wygrało 5–2.
W latach 1941–1950 derby Campineiro rozegrane zostały na tym stadionie łącznie 10 razy: obie drużyny odnotowały po 5 zwycięstw. Guarani FC rozgrywali na nim mecze jako drużyna domowa, ponieważ ich stary stadion (Pastinho) był w remoncie. AA Ponte Preta nie mieli z kolei własnego boiska, a wcześniej grali na Estádio do Hipódromo.
EC Mogiana kontaktowała się z CBD (obecnie CBF), udostępniając wszystkie klubowe obiekty, w tym stadion, na Mistrzostwa Świata w 1950 roku, gdyby organizacja ich potrzebowała.