Był socjalistą, a także agnostykiem (chociaż w celach pragmatycznych określał się ateistą) i otwarcie krytykował chrześcijaństwo np. w sławnym eseju Dlaczego nie jestem chrześcijaninem. Za swój pacyfizm, a także publikację treści antywojennych (godzących także w funkcjonowanie amerykańskich żołnierzy), trafił do brytyjskiego więzienia Brixton Prison, podczas I wojny światowej, gdzie spędził około 5 miesięcy kary. Po wyrzuceniu go z Trinity College (Cambridge) (1916) wybuchła afera, co sprawiło, że został przywrócony (1919), jednak później sam zrezygnował (1921). Jego przyjęciu jako wykładowcy filozofii na City College of New York towarzyszyło medialne oburzenie, a nowojorski biskup Kościoła Episkopalnego wytoczył przeciwko niemu postępowanie sądowe, które skończyło się niekorzystnym dla Russella wyrokiem. Sędzia Sądu Najwyższego stanu Nowy Jork na podstawie napisanych przez Russella książek orzekł, iż jest on „moralnie niezdatny do nauczania filozofii”. Zareagował na to Albert Einstein, który w obronie Russella napisał „wspaniałe osobowości zawsze napotykały na brutalną opozycję miernych umysłów”.