Komisarzami politycznymi byli Adam Sławiński i Stanisław Bobiński.
Dywizja liczyła około 8 tysięcy żołnierzy i oficerów, dzieliła się na trzy brygady, a te z kolei na pułki, posiadała również własną artylerię.
Wchodziła w skład radzieckiej Armii Zachodniej, a następnie w skład Armii Litewsko-Białoruskiej, przekształconej w czerwcu 1919 w 16 Armię.
Prowadząc działania bojowe w składzie Armii Zachodniej 5 stycznia 1919 roku zdobyła Wilno. Wiosną na Froncie Litewsko-Białoruskim walczyła, m.in. pod Baranowiczami przeciw oddziałom Wojska Polskiego dowodzonym przez generała Stanisława Szeptyckiego, ponosząc wysokie straty.
9 czerwca 1919 została przemianowana na 52 Dywizję Strzelców i bezpowrotnie przestała istnieć jako polska formacja wojskowa – uzupełniona Rosjanami, Białorusinami i Ukraińcami utraciła swój polski charakter.
Dowództwo dywizji Dowódcy: Stefan Żbikowski Roman Łągwa Komisarze polityczni: Adam Sławiński Stanisław Bobiński
Struktura organizacyjna Skład dywizji ulegał zmianom: I Brygada Strzelców Rewolucyjny Czerwony Pułk Warszawski (od grudnia 1918 pn.