Powództwo cywilne mogło być wytoczone jedynie do czasu rozpoczęcia przewodu sądowego i wyłącznie przeciwko oskarżonemu.
Sąd odmawiał przyjęcia powództwa cywilnego, jeżeli: z mocy przepisu szczególnego było ono niedopuszczalne; nie było bezpośredniego związku z przestępstwem; zostało wniesione przez osobę nieuprawnioną; nastąpiła wcześniej zawisłość sprawy lub powaga rzeczy osądzonej; po stronie pozwanych zachodziło współuczestnictwo konieczne z instytucją państwową, samorządową lub społeczną, gdyż nie moły być one oskarżonymi w procesie karnym; złożono wniosek o naprawienie szkody z art. 46 k.k.
W zależności od tego, czy pozew odpowiadał warunkom formalnym oraz czy nie zachodziły negatywne przesłanki (z art. 65 k.p.k.), sąd wydawał postanowienie o przyjęciu albo odmowie przyjęcia powództwa cywilnego. Na postanowienie odmowne nie przysługiwało zażalenie. Mimo decyzji odmownych powód mógł wystąpić na drogę postępowania cywilnego, a jeżeli dokonał tego w terminie 30 dni od dnia wydania postanowienia, za dzień zgłoszenia uważano dzień wniesienia pozwu w postępowaniu karnym.
Wraz z powództwem cywilnym powód cywilny mógł w toku postępowania przygotowawczego zgłosić wniosek o zabezpieczenie roszczenia. W przedmiocie wniosku orzekał prokurator; na tę czynność przysługiwało zażalenie do sądu.
Przypisy
Kategoria:Uczestnicy postępowania karnego